شنبه ۱۲ شهریور ۱۳۹۰ - 1:2 - مصطفی -
*هرگاه در اوج قدرت بودی به حباب فکر کن*
الا ای خاک پاک روستایم.....
....فدایت لحظه ها و روزهایم
دل افروزی فزون از باغ جنت...
..بهشت دیگری هستی برایم....
چه گویم تا سزاوار تو باشد..
...که خود شعر سپیدی نه تو سبزی
چنان شور آفرینی در وجودم..
..نمی دانم که قلبی یا که نبضی
ورای سبز بودنها تو سرخی..
..تو سرخی هم تبار لاله هایی
برای هر که اهل عشق و دردست.
...تو نی بهر تمام ناله هایی
اگرچه گاه گاهی روزگارت....
."سکوت جاری اغفالها بود"
درون امتداد زندگانی....
....."پر از زخم عمیق سالها بود"
ولی در داستان زندگانی .
....همیشه بعد شب صبح سپیدست
و اکنون هم عروس شادمانی...
...در آغوش پر از مهر امید است
سرودم با تمامی وجودم..
...که مثل خون و تن با من عجینی
تمام جانکی گر حلقه باشد..
..تو میداوود تنها چون نگینی..
شعری از غلامحسین داوودی
